sosyal bilimler okumak hayatımı mahvetti
başlık abartı. evet abartıyorum çünkü suç atacak birine ihtiyacım var. hayatta verdiğimiz tüm kararların sorumluluğunu almak kabul edilemeyecek kadar korkunç. ama 30’u da geçtiğime göre küçükken başıma gelenleri suçlamanın da bi anlamı ya da faydası olmadığını da anlamış olmam gerek artık. birkaç yıl sonra, aile evinde geçirdiğim süreden daha fazlasını kendi başıma geçirmiş olacağım, kimileri için bu eşik çoktan aşılmış bile olabilir. korkunç. “ben küçükken şöyle olmuştu ben bu yüzden böyle old…” cümleyi devam ettirme. kimseye faydası yok. sen bu cümleyi bitirene kadar biraz daha yaşlanacaksın zaten. bi süre daha eksilecek ömründen. istediğin yerde misin? peki istediğin ne? kimi zaman gelişine yaşamaya karar veriyorum. hayat bu kadar da zor olmasa gerek be şule, yaşayan nasıl yaşıyor, irdeleme, ne geliyorsa onu yaşa. sonra bakıyorum 30 olmuşum, nerdeyim? ne istiyorum? bilmem. hayat böyle bi şey miymiş… dur dur tamam enseyi karartma. bak iyi kötü bi şeyler inşa ettin şimdiye kadar. madd...
