zihnimden taşanlar
bazı zamanlar düşüncelerim kafama baskı uyguluyormuş gibi hissediyorum. o kadar fazla şey geçiyor ki zihnimden, ne düşündüğümü ben bile anlamıyorum. daha önce de milyon kez söylediğim gibi, yazı yazmayı bu yüzden seviyordum. aklımdan geçenler iyi kötü bir düzene girebiliyor yazmak sayesinde. bu kadar sevdiğim bir şeyi yapmak beni neden bu kadar zorluyor bilmiyorum. artık eskisi kadar içimi açasım gelmiyor sanırım. belki de yüzleşmek istemiyorum, bilemiyorum. aklıma bir şarkı takılıyor: bahçede çiçek solmuş, soğukmuş ve susuzmuş... bu sabah uyandığımda düşünceler kafama öyle bir ağırlık yaptı ki yataktan çıkıp güne başlamak eziyete denk bir deneyime dönüştü. yataktan dışarı adımımı attığım ilk andan itibaren yatağa geri dönmenin hayalini kurmaya başladım. kendi kendime kalmak bile yetmiyor bazen, çok daha küçük bir alanda kendi kendime kalmak istiyorum. kutu kadar bir odada yaşadığımı göz önünde bulundurursak, yorganın altından kafamı çıkarmak istemeyişim durumun vehametini ortaya koyar...